انتظار یعنی اول احساس نیاز کردن؛ دوم اعتقاد به اینکه این نیاز قابل رفع است؛ سوم شناختن آن راهی که نیاز ما را می تواند برطرف بکند؛ و چهارم، همت کردن برای پیمودن آن راه.
این می شود انتظار و این می شود زندگی. اصلاً مگر زندگی ما غیر از این است؟
اصلاً مفهوم انتظار از زندگی این عالم جدا نیست و به زبان فلسفی، این عالم، عالم استعدادها و بالقوه هاست. باید تلاش کرد تا آن استعدادهایی که خدا در وجود انسان قرار داده را به فعلیت رساند.
انبیا آمدند راهش را به ما نشان بدهند که چه کنیم که این استعدادها را به فعلیت برسانیم.
بیانات علامه مصباح یزدی در همایش شهادت و انتظار، ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۸
